تحقیقاتی درباره ۱۰ ماده بحث برانگیز لوازم آرایشی
حتما تا کنون با جمله “مواد شیمیایی سمی موجود در محصولات آرایشی و بهداشتی“ برخورد کرده اید. بنابراین منطقی است که نگران باشید که آیا بسیاری از مواد تشکیل دهنده در لوازم آرایشی و محصولات مراقبت شخصی شما ایمن هستند یا خیر. آیا فرمالدئید موجود در لاک ناخن بی خطر است؟ سولفات های و پارابن های موجود در شامپو و چطور؟
در این مقاله، سعی کرده ایم کمی از ناراحتی و نگرانی شما کم کنیم. در اینجا به برخی از مواد اصلی که اغلب در مورد محصولات آرایشی و بهداشتی کاربرد دارند، نگاهی انداخته ایم و علم را برای شما کشف کرده ایم!
♥ شیمیایی یا طبیعی؟
اولین مطلبی که در این زمینه لازم است بدانید این است که “شیمیایی” همیشه به معنای “بد” نیست و همچنین هر چیز “طبیعی” همیشه به معنای “خوب” نیست. ترکیبات آزمایشگاهی زیادی وجود دارند که برای انسان کاملاً بیخطر هستند و برعکس، چیزهای زیادی در طبیعت وجود دارند که میتوانند برای انسان مضر باشند.
یک ضرب المثل مهم در علم وجود دارد: “دوز، سم را می سازد”. بنابراین چیزی مانند فرمالدئید که ممکن است خطرناک به نظر برسد، ممکن است در غلظت های استفاده شده در محصولات آرایشی شما اصلاً جای نگرانی نداشته باشد (جالب است بدانید که بدن خود شما هم فرمالدئید می سازد!).
تحقیقات زیادی در مورد اینکه چه چیزی بی خطر است و چه چیزی ممکن است خطرناک باشد وجود دارد. اما متاسفانه نتایج این تحقیقات اغلب به پاسخهای واضحی مانند “فلان ماده بی خطر است” و یا ”فلان ماده خطرناک و سمی است” منجر نمیشود. بسیاری از مواد شیمیایی فاقد داده های با کیفیت و کافی هستند تا بتوانیم واقعاً بفهمیم که چقدر ایمن یا خطرناک هستند. حتی می توانیم بگوییم که هیچ چیز در این دنیا ۱۰۰ درصد ایمن نیست.
همیشه به یاد داشته باشید که میزان دوز مصرفی یک ماده، باعث ایجاد سم و شرایط خطرناک می شود. به عنوان یک مثال، جالب است که بدانید در اثر نوشیدن آب زیاد ممکن است به کما بروید! هر ماده ای می تواند باعث واکنش های آلرژیک شود، بنابراین یک ماده ای که برای یک نفر بی خطر است، ممکن است باعث تحریک پوستی غیرقابل تحمل فرد دیگری شود.
نتیجه نهایی؟ بعضی وقت ها حق داریم که در مورد سلامت و ایمن بودن برخی مواد آرایشی و بهداشتی (و حتی مواد بکار رفته در محصولات غذایی و ..) نگران باشیم. اما بعضی وقت ها هم مشکلات اغراق می شوند و اصلا مشکی وجود ندارد. اما به دلیل نبودن قوانین خیلی سخت گیرانه در صنعت لوازم آرایشی و بهداشتی (بر خلاف قوانین سختی که در صنعت مواد غذایی و یا صنعت دارو وجود دارد)، سعی کنید میزان استفاده از لوازم آرایشی خود را تعدیل کنید. تصمیمات آگاهانه در مورد نوع محصولات مصرفی و رعایت میزان مصرف محصولات آرایشی و بهداشتی، همیشه عاقلانه ترین و بی خطرترین راه است.
♥ ۱- آلومینیوم Aluminum
نگرانی اصلی مردم در مورد آلومینیوم، که اغلب در محصولاتی مانند ضد تعریقها، دئودورانتها، رژلبها و محصولات آرایش چشم استفاده میشود (و در بسیاری از محصولات دیگر، از قوطیهای نوشابه گرفته تا آنتیاسیدها نیز یافت میشود)، به علت شایعه ایجاد سرطان و مشکلات عصبی است. در چندین مطالعه اولیه، محققان ارتباطی احتمالی بین آلومینیوم و سرطان سینه نشان دادند. که البته این موضوع باعث شکل گیری تحقیقات گستردهتر شد و هیچ مدرکی مبنی بر سرطانزا بودن آلومینیوم یافت نشد. در واقع، ارتباط بین آلومینیوم و شکل گیری سرطان سینه در انسان، هنوز به اثبات نرسیده است.
از نظر سمی بودن آلومینیوم برای اعصاب، دانشمندان در یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ محتوای ۳۲ رژ لب را تجزیه و تحلیل کردند و متوجه شدند که همه آنها حاوی آلومینیوم هستند. میزان آلومینیوم موجود در این رژلب ها به حدی بود که افرادی که بیشترین استفاده روزانه از این رژ لبها را داشتند، از نظر تئوری میتوانستند آلومینیوم کافی برای ایجاد خطرات عصبی مصرف کنند (حتی با فرض اینکه به معنای واقعی کلمه، تمام رژ لبی را که استفاده میکردند، می خوردند).
با این حال، در همان سال گزارشی در مورد آلومینا و هیدروکسید آلومینیوم در لوازم آرایشی منتشر شد که نشان می داد تنها حدود ۰.۱ تا ۰.۶ درصد آلومینیوم موجود در محصولات، از راه خوراکی جذب می شود و اصلاً از طریق پوست جذب نمی شود. این گزارش نتیجه میگیرد که استفاده از ترکیبات آلومینیوم در میزان مصرف فعلی در لوازم آرایشی و بهداشتی ایمن بوده و خطری مصرف کنندگان را تهدید نمی کند.
♥ ۲- فرمالدئید Formaldehyde
فرمالدئید یک ماده شیمیایی است که خیلی از ما را به یاد سرطان می اندازد. این ماده در خیلی از محصولات آرایشی به عنوان نگهدارنده استفاده می شود یا توسط سایر نگهدارنده ها مانند کواترنیوم ۱۵ منتشر می شود تا از آلودگی باکتریایی جلوگیری کند. اما توانایی این ماده برای آسیب رساندن به ما اغراق شده است. اول اینکه فقط یک نوع مولکول فرمالدئید وجود دارد. این مولکول به طور طبیعی در همه جا، حتی هوایی که تنفس می کنیم، و همچنین به طور غیرطبیعی و ساخته شده در آزمایشگاه، وجود دارد. حتی بدن خود ما هنگام سنتز آمینو اسیدها و متابولیسم داروها، فرمالدئید ایجاد می کند. همه ما حدود ۲.۵ میکروگرم فرمالدئید در هر میلی لیتر خون خود داریم و این فرمالدئید در بسیاری از غذاها، به ویژه میوه ها و سبزیجات وجود دارد.
در چه صورتی می توانیم نگران سرطان زا بودن فرمالدئید باشیم؟ تنها زمانی که در مقادیر زیاد، برای مدت طولانی این ماده را تنفس کنیم، می تواند برایمان خطرناک باشد. مثلا می توانیم بگوییم برای کارگران کارخانه های مواد شیمیایی خطرناک است. در ضمن، ما فرمالدئید بسیار بیشتری را از درختان یا اگزوز ماشین ها استنشاق می کنیم، در مقایسه با میزانی که در شامپوها وجود دارد. اگر میخواهید با فرمالدئید موجود در شامپو سرطان بگیرید، باید هر روز میلیون ها بار دوش بگیرید!
البته برخی از محصولات هستند که میزان خطرناکی از فرمالدئید را متصاعد میکنند، اما منظورمان محصولات موجود در صنعت آرایشی و بهداشتی نیست. بلکه محصولاتی مانند سیگار، وسایل نقلیه موتوری و برخی کالاهای خانگی مانند چسب فرش یا برخی از مواد عایق کننده، فرمالدئید زیادی دارند.
گفته می شود، برخی از افراد به فرمالدئید یا سایر مواد نگهدارنده حساسیت پوستی دارند. تخمین زده می شود که بین ۲ تا ۴ درصد از بیماری های پوستی به دلیل تحریک پوست ناشی از ترکیبات لوازم آرایشی، از جمله فرمالدئید، به ویژه عطرها و مواد نگهدارنده، است. اگر محصولی پوست شما را تحریک می کند، بهتر است سریعتر مصرف آنرا متوقف کنید. اما این موضوع اصلا ربطی به سرطان زا بودن آن ماده ندارد.
♥ ۳- عطر (اسانس) Fragrance
پیدا کردن یک محصول مراقبت شخصی که “رایحه” یا اسانس در میان مواد تشکیل دهنده آن نباشد، دشوار است. به نظر می رسد اکثر محصولات مراقبتی دارای اسانس هستند و مشکل دقیقاً در همین است: رمز و راز نهفته در تولید اسانس ها. قوانین ایالات متحده، تولیدکنندگان عطر را مجبور نمی کند که مواد مورد استفاده در عطر (یا طعم) را منتشر کنند، زیرا این فرمولاسیون ها معمولاً اختصاصی هستند. به همین جهت، دولت ها نمی توانند شرکت ها را مجبور به افشای اسرار تجاری خود کنند. جالب اینجاست که یک عطر ممکن است از ده ها تا صدها ماده شیمیایی متفاوت تشکیل شده باشد.
عطرهای موجود در لوازم آرایشی ممکن است باعث تحریک و واکنش های آلرژیک شوند. اگر پوست شما حساس است، یا اگر نمی دانید چرا برخی از محصولات پوست شما را آزار می دهند، متخصص پوست احتمالاً به شما پیشنهاد می دهد محصولات بدون عطر را امتحان کنید. زیرا نمی توانید از روی لیبل محصول تشخیص دهید که چه ماده بخصوصی در اسانس آن محصول استفاده شده است. ولی صادقانه می گوییم که شواهدی از پنهان شدن مواد شیمیایی بالقوه مضر در عطرهای خاص وجود دارد. ما حتی میدانیم که برخی از عطرها حاوی فتالات هستند که پتانسیل خطرناک بودن را دارند. در مورد فتالات ها در همین مقاله توضیح داده ایم. ولی توجه داشته باشید که اگر فتالات ها بخشی از یک عطر باشند، در لیست مواد تشکیل دهنده ظاهر نمی شوند.
لطفا دقت کنید که اگر می خواهید از محصولات دارای عطر اجتناب کنید، محصولات “بدون بو” را هم مصرف نکنید. شما باید دقیقا به دنبال “عطر” در لیست مواد تشکیل دهنده باشید. در واقع خیلی از محصولاتی که “بدون بو” هستند، به این معنی است که بوی شیمیایی مواد اولیه شان را نمی دهند. ولی احتمالا هنوز کمی عطر برای پوشاندن بوی مواد شیمیایی، به آن محصول اضافه شده است.
♥ ۴- سرب Lead
بسیاری از لوازم آرایشی حاوی مقادیر کمی سرب هستند، زیرا سرب معمولاً در افزودنیهای رنگی یافت میشود. سرب در کنار سایر مضرات، یک سم عصبی است. اما تحقیقات نشان می دهد که میزان سرب مصرف شده در اکثر لوازم آرایشی جای نگرانی نیست. ضمنا، لوازم آرایشی تنها جایی نیست که سرب پنهان می شود و قرار گرفتن در معرض آن می تواند مشکل ساز باشد.
شرکت های تولید کننده معمولا سرب را در لوازم آرایشی غیر ارگانیک رنگی به کار می برند. در حالیکه سرب غیر آلی ضرر دارد، ولی بدن ما میزان بسیار کمی از سرب غیر آلی را جذب می کند. طبق تحقیقات FDA از ۴۰۰ نمونه رژلب (سال ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰)، همه این محصولات دارای سرب غیر آلی با میانگین ۱ ppm بودند. FDA همچنین صدها محصول آرایشی دیگر را، مانند سایه چشم و رژ گونه، بررسی کرد که میانگین سرب آلی آنها بین ۷ الی ۱۴ ppm بود. حدود ۹۹ درصد از محصولات دارای سرب زیر ۱۰ ppm بودند و این عدد حداکثر میزان مجاز سرب غیرآلی مورد تایید FDA در محصولات آرایشی است.
جالب است بدانید که حتی اگر به طور تصادفی مقداری رژ لب بخورید، FDA میگوید که احتمالاً فقط مقدار کمی از سرب آن وارد جریان خون شما میشود. با این حال، دلایلی برای نگرانی در مورد اثرات بهداشتی قرار گرفتن در معرض سرب وجود دارد. برخی از متخصصان نگران هستند که استفاده منظم از رژ لب با مقادیر ناچیز سرب به طور منظم در دورههای طولانی میتواند تاثیرات ناگواری داشته باشد.
همچنین، در برخی از رنگهای مو هم سرب وجود دارد. در واقع رنگ های مویی که با گذشت زمان تیرهتر میشوند. طبق دستورالعمل FDA، این رنگ ها باید حاوی برچسب هشداری باشند تا مصرف کنندگان از اعمال این رنگها روی پوست شان اجتناب کنند و فقط روی موهای سر استفاده کنند. به عبارت دیگر، از این رنگها نباید روی سبیل، مژه، ابرو یا سایر موهای بدن استفاده کرد.
یکی از انواع محصولاتی که به دلیل محتوای بالای سرب باید از آن اجتناب کرد، هر گونه آرایش چشم حاوی سرمه است. اگرچه در ایالات متحده غیرقانونی است، اما گاهی اوقات محصولات سرمه از خارج از کشور وارد می شود. سرب بالای سرمه به طور بالقوه می تواند باعث مسمومیت شده که منجر به کم خونی، تشنج، آسیب مغزی، آسیب کلیه، و با حتی احتمالاً باعث کما یا مرگ در کودکان می شود. زنان باردار نیز با این نوع قرار گرفتن در معرض خطر بالایی هستند.
♥ ۵- روغن معدنی و نفتی Mineral Oil and Petroleum
صدها روغن، از جمله روغن های مواد معدنی، دانه ها، سبزیجات، کرچک، میوه ها، آجیل، غلات، گل ها، و همچنین تعدادی مواد ارگانیک، در لوازم آرایشی مختلف استفاده می شود. هر کدام خواص شیمیایی متفاوتی داشته و بنابراین اثرات بالقوه متفاوتی دارند. این روغن ها معمولا با بسیاری مواد دیگر در محصولات مراقبت از پوست ترکیب می شوند. خیلی از مصرف کنندگان، نگران روغن های معدنی و سایر ترکیبات نفتی حاصل از فرآیند تصفیه روغن خام هستند که در برخی از لوسیون ها برای کمک به حفظ رطوبت در پوست استفاده می شود.
البته باید توجه کنید که روغن معدنی تصفیه نشده یا کم تصفیه شده یک ماده سرطانزا شناخته شده است، اما روغنهای معدنی موجود در محصولات آرایشی و بهداشتی بسیار تصفیه شده و بی خطر هستند. در واقع، این روغن ها به اندازهای ایمن هستند که پزشکان، روغن معدنی و وازلین را بهعنوان درمانهای ایمن و مؤثر برای جوش ها و زخم های ناشی از پوشک نوزادان توصیه میکنند. بزرگترین مشکل بالقوه و سوال در رابطه با این محصولات این است که آیا منافذ پوستی شما را می بندند؟ (احتمالا نه). به طور کلی، نگرانیهای سلامتی انسان در مورد روغنها، مربوط به واکنشهای آلرژیک به منبع روغن، مانند آلرژی آجیل، گندم، ذرت یا میوه است، اما همین آلرژی هم در افراد متفاوت است.
البته سوال مهم تر در مورد استفاده از روغن های مختلف در لوازم آرایشی، تاثیرات زیست محیطی و اجتماعی آنهاست. به عنوان مثال، روغن نخل را در نظر بگیرید که موجب قطع این درختان می شود. پاکسازی زمین از درختان نخل موجب مشکلاتی مانند جنگل زدایی، تغییرات آب و هوایی، ظلم به حیوانات و تخریب زیستگاه بومی (به ویژه برای اورانگوتان ها و ببر سوماترایی و کرگدن) می شود.
♥ ۶- پارابن Parabens
پارابن ها گروهی از ترکیبات آلی هستند که به عنوان نگهدارنده در طیف وسیعی از محصولات آرایشی و بهداشتی استفاده می شوند. محصولاتی مانند شامپوها و نرم کننده ها، محصولات آرایشی، مرطوب کننده ها، اصلاح صورت و غیره، بیشترشان حاوی پارابن هستند. نگرانی مردم در مورد آنها عمدتاً مربوط به شباهت این مواد با استروژن ها است. این مواد در واقع می توانند به گیرنده های استروژن بدن متصل شوند که منجر به نگرانی در مورد تأثیر آنها بر سلامت باروری و سرطان سینه می شود. درست است که آنها می توانند مانند استروژن در بدن شما عمل کنند، اما جالب است بدانیم که پارابن ها با قدرت ۱۰۰۰ تا ۱ میلیون برابر کمتر از هورمون استرادیول که در قرص های ضد بارداری استفاده می شود.
شرکت های تولید کننده مواد نگهدارنده، انواع مختلفی از پارابن را تولید می کنند. متیل و اتیل پارابن دارای ساختار زنجیره ای کوتاه هستند و بیشتر در محصولات مراقبت شخصی یافت می شوند. این دو ماده فعالیت استروژنی کمتری نسبت به همتایان با زنجیره بلندتر خود مانند پروپیل پارابن و بوتیل پارابن دارند. ولی توجه کنید که هنوز هیچ مدرکی مبنی بر اینکه مقادیر این پارابن های با زنجیره کوتاه و بلند که در حال حاضر در لوازم آرایشی استفاده می شوند، خطرات سلامتی برای ما داشته باشند، وجود ندارد. نهادهای نظارتی در اتحادیه اروپا، که قوانین مربوط به مواد تشکیل دهنده محصولات معمولاً سختگیرانه تر هستند، آنها را نیز با محدودیت هایی مجاز می دانند.
با این حال، افزایش سطح استروژن از هر منبعی ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهد. دانشمندانی که روی تومورهای سینه مطالعه میکنند، مقادیر بسیار کمی از همان پارابنهای مورد استفاده در محصولات موضعی مانند کرم موبر، کرمهای بدن و دئودورانت را در بافت های سرطانی یافتهاند. اما آنها همچنین پارابن ها را در بافت های غیر سرطانی و سالم هم پیدا کرده اند. بنابراین مشخص نیست که این داده ها به چه معنا هستند: آیا پارابنها از محصولات بدن یا منبع دیگری به دست آمدهاند یا اصلاً به سرطان مربوط هستند. برخی تحقیقات نشان داده اند که سلول های پوست، هر پارابنی که از طریق پوست وارد می شود را تجزیه می کنند.
اما می توانیم بپرسیم که حتی اگر کوچکترین احتمال خطر جسمانی برای ما وجود داشته باشد، چرا تولید کنندگان محصولات آرایشی باید از پارابن ها استفاده کنند؟ خوب است بدانید که پارابن ها به محصولات اضافه می شوند تا با جلوگیری از آلودگی باکتریایی یا قارچی که می تواند باعث بیماری یا عفونت شود، آنها را ایمن تر کنند. همچنین بدانید که پارابن ها جزو ایمن ترین نگهدارنده های موجود در نظر گرفته می شوند.
در واقع، هر زمانی که محصولی در تماس با پوست باشد و حاوی آب باشد، باید حاوی مواد نگهدارنده باشد. در غیر این صورت، خیلی زود به کپک و باکتری آلوده می شود و این ممکن است به مصرف کننده آسیب برساند. برای مثال، اگر باکتری سودوموناس در ریمل شما و سپس در چشم شما نفوذ کند، ممکن است کور شوید.
اینجا هم بحث اصلی، ایجاد تعادل بین سود و زیان استفاده از پارابن هاست. عفونتهای باکتریایی و قارچی، خطری محتملتر و مستقیمتر نسبت به ایجاد یک هورمون مرتبط با سرطان هستند. ضمنا توجه کنید که اگر پارابن را از محصولی خارج کنید، باید چیز دیگری را به عنوان نگهدارنده در آن محصول قرار دهید. هرگاه محصولی را بدون پارابن می بینیم، به این معنی است که تولید کنندگان باید از چیز دیگری برای حفظ آن استفاده کرده باشند.
♥ ۷- فتالات ها Phthalates
این مورد، یکی از مواد پیچیده و مبهم است. ما از فتالاتها در طیف گستردهای از محصولات، از اسباببازیهای کودکان گرفته تا محصولات غذایی، تجهیزات پزشکی، پوششهای قرصهای دارویی و لوازم آرایشی، استفاده می کنیم. این مواد در درجه اول به عنوان نرم کننده برای جلوگیری از شکنندگی و شکستن پلاستیک استفاده می شوند و همچنین در برخی از عطرها هم استفاده می شوند. انواع مختلفی از فتالات ها وجود دارد، و ما بسیار در معرض آنها هستیم. برخی از آنها خطرات بهداشتی شناخته شده ای دارند. برای مثال، دی (۲-اتیل هگزیل) فتالات، یک ماده سرطان زا است که ممکن است با سیستم تولید مثل تداخل داشته باشد، اما در لوازم آرایشی استفاده نمی شود.
پس آنهایی که در محصولات زیبایی شما هستند چطور؟ برخی از کارشناسان نگران هستند که قرار گرفتن مداوم در معرض فتالات ها (نه فقط از مواد آرایشی، بلکه حتی از محیط اطرافمان) می تواند مضر باشد. این کارشناسان به تحقیقاتی اشاره می کنند که می گوید برخی از فتالات ها می توانند به عنوان مختل کننده غدد درون ریز در جوندگان و احتمالاً در انسان عمل کنند. اختلالات غدد درون ریز باعث اختلال در هورمون ها می شود که می تواند باعث ناهنجاری های تولید مثل یا مشکلات رشدی شود.
اما وقتی به مطالعات نگاه میکنید، تبدیل یافتهها به اطلاعات مفید، در مورد آنچه که فتالاتها در محصولات مراقبت شخصی شما ممکن است برای شما انجام دهند یا ممکن است انجام ندهند، بسیار سخت است. به عنوان مثال، موشها انسان نیستند، بنابراین نمیتوانید فرض کنید که هر چیزی که برای جوندگان اتفاق میافتد، برای انسان نیز صادق باشد (و بالعکس). همچنین جداسازی اثرات یک فتالات خاص زمانی که در معرض طیف وسیعی از آنها قرار می گیریم، بسیار دشوار است. که البته بسیاری از آنها در لوازم آرایشی یافت نمی شوند، یا حداقل دیگر وجود ندارند.
به دلیل افزایش نگرانی ها و سوالات بی پاسخ، فتالات ها در محصولات مراقبت شخصی، استفاده از فتالات ها رو به کاهش هستند. FDA نظارت بر فتالات ها در لوازم آرایشی را در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد و دریافت که استفاده از آنها در لوازم آرایشی تا زمان بررسی بعدی، یعنی شش سال بعد، “به میزان قابل توجهی کاهش یافته است”.
اما هنوز هم یک فتالات در برخی از محصولات مراقبت شخصی یافت می شود: دی اتیل فتالات (DEP) که برای حل کردن و تثبیت عطر استفاده می شود. اما احتمالا متوجه وجود این ماده در محصول آرایشی خود نمی شوید، به این علت که شرکت های تولید کننده عطر مجبور نیستند روی لیبل های خود آنچه را در عطرهایشان وجود دارد، فاش کنند.
به غیر از DEP، فقط یک فتالات دیگر وجود دارد که احتمالاً در لوازم آرایشی با آن مواجه میشوید، و آن دیبوتیل فتالات (DBP) است که برخی از تولید کنندگان لاک ناخن هنوز از آن استفاده می کنند. البته هیچ کدام از این دو مورد به عنوان سرطان زا طبقه بندی نمی شوند. البته داده هایی در مطالعات حیوانی با استفاده از دوزهای بالا یا قرار گرفتن مادام العمر در معرض این مواد وجود دارد. این داده ها نشان می دهد که دوز های بالای این ماده ها می توانند باعث مشکلات تولید مثل و رشد شوند، اما چنین شواهدی در مورد انسان وجود ندارد.
یکی دیگر از نگرانی های موجود این است که فتالات موجود در برخی بطری های پلاستیکی ممکن است به داخل محصول موجود در بطری، نفوذ کند. متأسفانه اجتناب از این امر دشوار است. مقادیری که درون بطری نفوذ می کنند، بسیار اندک است، اما مشخص نیست که آیا آنها تأثیری دارند یا خیر.
مانند بسیاری از مواد تشکیل دهنده، فتالات ها می توانند در برخی از مردم واکنش های آلرژیک ایجاد کنند، اما حتی در سطوح موجود در لوازم آرایشی و بهداشتی نیز نادر هستند.
حقیقت ناامیدکننده این است که، در حال حاضر، واقعا سخت است که به طور قطعی بگوییم که آیا فتالات ها مضر هستند یا نه. و اگر چنین است، قرار گرفتن در معرض چه میزان ایمن است. و اینکه آیا قرار گرفتن در معرض انواع مختلف فتالات ها به طور همزمان و در طول زمان خطراتی برای سلامتی دارد یا خیر. داده های انسانی کافی برای حمایت از ترس در مورد این مواد شیمیایی وجود ندارد، یا به اندازه کافی برای رد کردن کامل آنها.
♥ ۸- سولفات ها (Sulfates (SLS and SLES
اصطلاح “سولفات ها” گسترده است و به نمک هایی اطلاق می شود که از واکنشی شامل اسید سولفوریک حاصل می شود. پایگاه داده CIR بیش از ۱۰۰ سولفات را فهرست کرده است که ممکن است در محصولات آرایشی و بهداشتی وجود داشته باشد. اما هنگامی که مردم در مورد سولفات های موجود در محصولات خود ابراز نگرانی می کنند، به طور کلی به دو ترکیب موجود در شامپو، صابون، خمیر دندان و سایر محصولات بهداشت شخصی (به ویژه آنهایی که کف می کنند) اشاره می کند. سدیم لوریل سولفات (SLS) و سدیم لورت سولفات (SLES).
SLS در واقع یک ماده تمیز کننده معمول خانگی است (و ایمن در نظر گرفته می شود). این ماده قطعا باعث سرطان نمی شود. در واقع، انجمن سرطان آمریکا در سال 1998 تمام تلاش خود را برای از بین بردن این نگرانی انجام داد.
با توجه به تحقیقات انجام شده در پاک کننده های خانگی، غلظت SLS بالای ۲ درصد می تواند باعث تحریک پوستی خفیف پس از ۲۴ ساعت قرار گرفتن در معرض آن شود. که البته بسیار طولانی تر از زمانی است که خود را در حمام می شویید. علاوه بر آن، آزمایشهای گسترده بر روی حیوانات و انسانها هیچ اثری را از مصرف مزمن نشان نمیدهد. فقط مشکلات پوستی موقتی را در برخی از افراد ناشی از قرار گرفتن در معرض کوتاهمدت نشان میدهد. SLES به طور مشابه میتواند پوست یا چشمها را تحریک کند. اما SLES حتی از SLS خفیفتر است (و با افزودن ترکیبات دیگر میتوان آن را خفیفتر کرد).
پس این همه غوغا بر سر سولفات ها برای چیست؟ معایب سولفات ها نیز نقطه قوت آنها است: آنها واقعاً در تمیز کردن خوب هستند. آنها باعث ایجاد کف در محصولات صابونی می شوند و با جذب روغن و آب، کثیفی را از بین می برند. کثیفی به روغن می چسبد که با آب می ماند و شسته می شود. اما مشکل اصلی در واقع این است: سولفات های موجود در صابون ها و شامپوها، ممکن است مقدار زیادی از چربی ها و پروتئین های طبیعی پوست یا موهای شما را هم از بین ببرند. و در نتیجه پوست شما را خشک کنند. شستن موهایتان به دفعات کمتر می تواند به این مشکل کمک کند یا از شامپوهای بدون سولفات استفاده کنید که ملایم تر هستند.
♥ ۹- تالک Talc
تالک، یک ماده معدنی مورد استفاده در طیف وسیعی از لوازم آرایشی، از جمله سایه چشم، رژگونه، و پودرهای فشرده می باشد. این ماده اغلب در نزدیکی معادن پنبه کوهی یافت می شود که می تواند باعث مزوتلیوما (نوعی سرطان بدخیم) و سایر سرطان ها شود. در نتیجه، تالک میتواند آلوده شده و در نتیجه باعث ایجاد سرطان شود.
احتمالاً اخباری در مورد زنانی شنیده اید که ادعا می کنند تالک موجود در پودر بچه جانسون و جانسون باعث سرطان تخمدان آنها شده است. این که آیا محصولات J&J در حال حاضر یا همیشه حاوی تالک آلوده به پنبه کوهی بوده یا هستند، در دادگاه ها بررسی شده است. برخی از احکام به نفع شاکیان نقض و سایر پرونده ها رد شده است. حداقل برخی از اسناد J&J نشان می دهد که محصولات آنها ممکن است مقادیر کمی پنبه کوهی داشته باشد که ممکن است خطر سرطان را ایجاد کند. البته این شرکت از ایمنی محصولات خود دفاع کرده است.
دانشمندان همچنین در حال بررسی این موضوع هستند که آیا تالک بدون پنبه کوهی ممکن است سرطانزا باشد یا خیر. همانطور که انجمن سرطان آمریکا اشاره می کند، این داده ها قطعی نیستند. به ویژه در مورد خطر احتمالی سرطان تخمدان در اثر استفاده طولانی مدت از پودر تالک در نزدیکی اندام تناسلی، شک و تردید وجود دارد. بسیاری از پزشکان در مورد این مورد قانع نشده اند، اما به بیماران خود می گویند که نشاسته ذرت جایگزین خوبی برای پودر بدن است.
این احتمال که تالک ممکن است پتانسیل سرطان زایی ضعیفی داشته باشد توسط محققان به طور کامل رد نشده است. آزمایش FDA بر روی ۳۴ محصول آرایشی، هیچ پنبه کوهی در آنها پیدا نکرد. اما اذعان کرد که یافته های آن با چنین نمونه کوچکی قطعی نیستند. پانل کارشناسی بررسی مواد آرایشی هم استفاده از تالک در لوازم آرایشی را مورد مطالعه قرار داد. و به این نتیجه رسید که “تالک برای استفاده در لوازم آرایشی در روش های فعلی استفاده و تمرکز بی خطر است”. (حتی در محصولاتی که ۱۰۰ درصد تالک هستند)، اما به کاربران هشدار می دهد که از آن استفاده نکنند.
♥ ۱۰- تریکلوزان Triclosan
تریکلوزان که در ابتدا به عنوان یک آفت کش در دهه ۱۹۶۰ ساخته می شد، یک عامل ضد باکتری و ضد قارچ است. این ماده در صدها محصول مصرفی، از جمله شامپو، نرم کننده، لوسیون، دئودورانت، شوینده بدن، خمیر دندان حاوی فلوراید، لوازم آرایشی، و افترشیو وجود دارد. از تریکلوزان عمدتاً برای از بین بردن باکتری ها استفاده می شود. همچنین احتمالاً بیشتر به عنوان مادهای شناخته شده است که زمانی در صابونهای ضد باکتری استفاده میشد. البته مطالعات نشان میدهد در کشتن میکروبها و پیشگیری از بیماری، بهتر از آب و صابون قدیمی عمل نمی کند. به همین علت، FDA استفاده از آن را در صابونها و ضدعفونیکنندههای بهداشتی بدون نسخه در سال ۲۰۱۶ ممنوع کرد.
البته برخی از مطالعات کوتاهمدت نشان میدهند که دوزهای بالای تریکلوزان در حیوانات باعث اختلال در هورمونهای تیروئید آنها میشود. اما مشخص نیست که این موضوع برای انسان هم صدق می کند یا نه. مطالعات در حال بررسی این موضوع است که آیا قرار گرفتن در معرض این ماده می تواند خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش دهد. اگرچه در مطالعات کوتاه مدت حیوانی هیچ ارتباطی بین این دو پیدا نشد. تریکلوزان ممکن است حساسیت افراد را به آلرژی افزایش دهد، اما مطالعات قطعی نیستند.
در نهایت، استفاده از تریکلوزان ممکن است باعث ایجاد مقاومت در باکتری ها شود. البته شواهد این موضوع متناقض هستند، اما برخی از مطالعات نشان میدهند که باکتریها در طول زمان کمتر مستعد ابتلا به تریکلوزان میشوند. این لزوماً برای افرادی که از محصولاتی با آن استفاده می کنند یک نگرانی بهداشتی نیست. اما افزایش مقاومت به تریکلوزان می تواند به مشکل کلی سلامت عمومی مقاومت آنتی بیوتیکی منجر شود.
با این حال، از این ماده هنوز هم به عنوان یک عامل ضد باکتری در بسیاری از محصولات دیگر، مانند برخی از کرم های پودر و ریمل استفاده می شود. از تریکلوزان حتی در برخی از خمیردندان های حاوی فلوراید هم استفاده می شود. زیرا شواهدی وجود دارد که خطر ابتلا به التهاب لثه و احتمالاً مقداری پوسیدگی دندان را کاهش می دهد (اما فقط مقدار کمی). پس آیا وجود این ماده در آن محصولات خطرناک است؟ ما واقعا نمی دانیم. شواهدی وجود ندارد که نشان دهد در دوزهای کوچکی که در یک محصول در معرض آن قرار میگیرید، خطرناک باشد. اما ممکن است بستگی به این داشته باشد که از چه تعداد محصولی استفاده می کنید که حاوی آن هستند و چند بار از آنها استفاده می کنید.
منابع: